Klementyna Mańkowska – hrabina i „Muszkieterowie”

W czasie II wojny światowej, balansując między światem salonów a tajnymi strukturami wywiadu, hrabina zyskała zaufanie Niemców, współpracowała z polskim i francuskim ruchem oporu oraz przekazywała cenne informacje aliantom.Już za dwa tygodnie...

W marcu 1941 r., na spokojnej francuskiej wyspie Noirmoutie, Klementyna Mańkowska właśnie przygotowywała się do wyjścia do pracy, gdy do jej drzwi załomotało Gestapo. Nie miała wątpliwości – przyszli po nią. Ale ona, jak zawsze, zachowała spokój. Zamiast paniki – ironiczny uśmiech. Zamiast błagań – dumnie uniesiona głowa. Wiedziała, że w jej świecie przewagę zyskuje ten, kto pierwszy zyska psychologiczną kontrolę nad sytuacją.

Gdy przetransportowano ją do siedziby Gestapo w Paryżu, nie zachowywała się jak przestraszona więźniarka. Wręcz przeciwnie – zasiadła na krześle i z chłodną gracją oświadczyła: „Zanim zaczniemy, proszę o śniadanie. I kieliszek czerwonego wina. Nie mogę odpowiadać na pytania, kiedy jestem głodna”.

Gestapowcy osłupieli. Nigdy wcześniej nikt w ich obecności nie pozwolił sobie na taki ton. Ale hrabina Mańkowska nie była „nikim”. Była kobietą, która przez całe życie poruszała się w świecie arystokracji, dyplomatów i europejskich elit. Jej pewność siebie działała hipnotycznie. I ku własnemu zdumieniu Niemcy spełnili żądanie. Wkrótce przed nią postawiono tacę z jajkiem na miękko, chrupiącym pieczywem i … oczywiście kieliszkiem czerwonego wina. „Teraz możemy rozmawiać” – powiedziała spokojnie, jakby siedziała w paryskiej kawiarni, a nie w siedzibie Gestapo.

Zarzuty, które jej...